Αυγούστου 10: Λαυρεντίου του αρχιδιακόνου, Ιππολύτου και Ξύστου επισκόπων

Οι Άγιοι Λαυρέντιος αρχιδιάκονος, Ξύστος πάπας Ρώμης και Ιππόλυτος μαρτύρησαν το 253 μ.Χ.

Ο άρχιδιάκονος Λαυρέντιος ήταν από τους πιο γνωστούς κληρικούς της ρωμαϊκής Εκκλησίας, και του είχαν εμπιστευθεί τη διαχείριση της περιουσίας της. Όταν έγινε ο διωγμός κατά των χριστιανών, ο πάπας Ρώμης Ξύστος (ή Σίξτος) ο Β', που καταγόταν από την Αθήνα, πρώτος πρόσφερε θυσία τον εαυτό του, ομολογώντας τον Χριστό και αποκεφαλίστηκε.

Κατόπιν συνέλαβαν και το Λαυρέντιο. Επειδή ήταν διαχειριστής της Εκκλησίας, τον διέταξαν να παραδώσει τους θησαυρούς της. Ο Λαυρέντιος δέχθηκε, και μετά από λίγο επέστρεψε με μια μεγάλη φάλαγγα αμαξών, γεμάτες φτωχούς, ορφανά και αναπήρους. Και απάντησε στον ηγεμόνα ότι σε όλους αυτούς τους πάσχοντες είναι αποταμιευμένοι οι θησαυροί της Εκκλησίας, «ὅπου οὔτε σῆς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν» (Ευαγγέλιο Ματθαίου, στ' 20). Δηλαδή, όπου ούτε σκόρος, ούτε σαπίλα και σκουριά αφανίζουν αυτούς τους θησαυρούς, και όπου ούτε κλέφτες μπορούν να τρυπήσουν τους τοίχους αυτών των θησαυροφυλακίων, για να κλέψουν το πολύτιμο περιεχόμενο τους. Εξαγριωμένοι τότε οι ειδωλολάτρες, έψησαν το Λαυρέντιο ζωντανό, πάνω σε σιδερένια σχάρα.

Το λείψανο του παρέλαβε κάποιος ευσεβής χριστιανός, ο Ιππόλυτος. Όταν, όμως, το έμαθε αυτό ο ηγεμόνας, διέταξε και τον έσυραν άγρια άλογα μέσα σε αγκάθια, και έτσι μαρτυρικά τελείωσε τη ζωή του και ο Ιππόλυτος.( από saint.gr)

Στον άγιο Λαυρέντιο αποδίδεται το εξής περίφημο:Όταν ο τύραννος τον ρώτησε αν αισθάνεται άνετα στην πυρωμένη σχάρα, για να τον ειρωνευτεί και να επιτείνει το μαρτύριο του, ο άγιος με ηρεμία του απάντησε: Έχει ψηθεί από αυτή την πλευρά, μπορείς να με γυρίσεις. Αυτό το ήθος θάρρους, αγωνιστικότητας και παρρησίας, μαζί με ένα θεόπνευστο χιούμορ, διέκρινε αυτούς τους αρχαίους χριστιανούς μάρτυρες γιατί ήταν πλήρεις από τον πόθο του Χριστού. Αυτός ο πόθος τους γέμιζε χαρά ανεκλάλητη και γαλήνη, τέτοια γαλήνη πού είναι πάνω και από την ηρεμία πού φέρει το όποιο καθήκον. Οι άγιοι μάρτυρες ήταν όλοι Χριστός. Στην κάθε κακοπάθεια ας μην χάνουμε το θάρρος και την διάθεση να βλέπουμε τα πράγματα ως κέρδος πνευματικό. Πάνω απ όλα τον χριστιανό ορίζει η γενναιότητα.

Αυγούστου 9: Ματθίου αποστόλου

Πώς ο Ματθίας κατατάχθηκε στο χορό των δώδεκα Αποστόλων, το γνωρίζουμε από τις Πράξεις των Αποστόλων.

Μετά την προδοσία και τον απαγχονισμό του Ιούδα και μετά την Ανάληψη του Κυρίου, οι έντεκα μαθητές με την Παναγία βρίσκονταν στο υπερώον. Τότε ο Πέτρος πρότεινε να εκλεγεί άλλος αντί του Ιούδα, από τους άνδρες που ακολουθούσαν υπηρετώντας το Χριστό. Η πρόταση έγινε δεκτή και τέθηκαν δύο υποψήφιοι: ο Ιωσήφ ο καλούμενος Βαρσαββάς και ο Ματθίας. Τότε έβαλαν κλήρο, και δίνοντας σε όλους εμάς παράδειγμα εναπόθεσης κάθε εκλογής μας στο Θεό, προσευχήθηκαν όλοι μαζί ως εξής: «Σὺ Κύριε, καρδιογνῶστα πάντων, ἀνάδειξαν ὃν ἐξελέξω ἐκ τούτων τῶν δυὸ ἕνα, λαβεῖν τὸν κλῆρον τῆς διακονίας ταύτης καὶ ἀποστολῆς» (Πράξεις των Αποστόλων, α' 23-26). Δηλαδή: Συ Κύριε, που γνωρίζεις τις καρδιές όλων, φανέρωσε καθαρά εκείνον που εξέλεξες, ένα από αυτούς τους δύο, για να επωμισθεί το αξίωμα της αποστολικής διακονίας. Στη συνέχεια ο κλήρος έπεσε στο Ματθία. Και έτσι προστέθηκε στους έντεκα Αποστόλους.
Από τη μετέπειτα ζωή του Ματθία, γνωρίζουμε ότι κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Αιθιοπία, όπου και τελείωσε τη ζωή του μαρτυρικά. ( από saint.gr)

Από το τέλος του Ιούδα και άμεση πλήρωση της θέσης του με τον απόστολο Ματθία, συμπεραίνουμε τα εξής: Η Εκκλησία ούτε μειούται, ούτε βαραίνεται από τις πτώσεις των εκκλησιαστικών προσώπων, όσο ψηλά και αν βρίσκονται. Και ο Ιούδας στέκοταν πολύ ψηλά, γιατί ήταν απόστολος. Ο ίδιος ο Χριστός διάλεξε δώδεκα αποστόλους για να δηλώσει φανερά την καθολικότητα της Εκκλησίας. Η Εκκλησία αφορά όλους, αγκαλιάζει το σύμπαν, προσκαλεί τους πάντες σε όλους τους χρόνους και τόπους και κατέχει όλη την αλήθεια. Ήταν λοιπόν απαραίτητο να πληρωθεί η θέση του πεσόντα για να εκφραστεί αυτή η καθολικότητα με τον ατόφιο αριθμό των αποστόλων. Κάθε φορά πού καλούμαστε σε ένα εκκλησιαστικό αξίωμα ή διακονία, ας έχουμε με φόβο Θεού κοντά στον νου μας, ότι μπορεί και να πέσουμε. Αλλά η Εκκλησία δεν εξαρτάται από εμας, αλλά εμείς από Αυτήν , ης η Κεφαλή εστίν ο Χριστός. Την επισκοπή μας άμεσα θα λάβει έτερος.

Αυγούστου 8: Αιμιλιανού ομ. επισκόπου Κυζίκου

Ο άγιος Αιμιλιανός ήταν επίσκοπος Κυζίκου την εποχή πού βασίλευε ο θηριώνυμος Λέων, κατά την εικονομαχία. Αγωνίστηκε με όλη του την θέρμη υπέρ των αγίων εικόνων και δίδασκε την ορθοδοξία άφοβα και με παρρησία στον λαό. Γι αυτό τον λόγο διώχτηκε και εξορίστηκε και πέθανε στην εξορία μετά από πολλές βασάνους.

Ας σταθούμε στην υμνολογία της ημέρας. Ονομάζει τον διώκτη Λέοντα τύραννο, θηρίο,ακόρεστο άδη, μιξοβάρβαρο στην πίστη, δυσσεβή. Δεν φείδεται χαρακτηρισμών βαρέων, οι οποίοι χτυπάνε κατάμουτρα και την πλάνη του και τον ίδιο. Όλα αυτά είναι τόσο προκλητικά και ξένα με την "πολιτική ορθότητα" πού μας προέκυψε και απαγορεύει με ποινικές στην κυριολεξία απειλές οποιαδήποτε μειωτική αναφορά και μάλιστα προς τον ισχυρό και τον αιρετικό. Ας συγκρίνουμε την δική μας εποχή των συμβιβασμών και της σιωπής, με την εποχή εκείνη της ομολογίας. Αυτή έβγαζε αγίους, συνειδητοποιημένους βέβαια,αγίους της απάθειας, η σημερινή βγάζει υποταγμένους και σιωπηλούς, οι οποίοι μάλιστα όντας εμπαθείς, παριστάνουμε και τους φρόνιμους και ευγενικούς και καλομίλητους. Η Εκκλησία σκανδαλίζει πάντα γιατί είναι πέρα από το κακό και το καλό, όπως το ορίζουν και το αποδέχονται οι πολλοί. Αν γίνει κατανοητό αυτό και πάνω απ όλα βίωμα το αλλιώτικό το ήθος της σε όλους μας ίσως καταλάβουμε ποιοί είμαστε και ποιόν υπηρετούμε.

Αυγούστου 7η : Ωρ οσίου

Ο αββάς Ωρ είναι ένα από τα διαμάντια εκείνα της ερήμου, πού αφού πρώτα ασκηθούν στην ησυχία εν κρυπτώ έπειτα τα φανερώνει ο Θεός στους ανθρώπους για να ωφεληθούν.Ασκήθηκε στην έρημο της Νιτρίας και άφησε πίσω του πολλούς μαθητές.
Είχε φυλάξει τόσο την διάκριση σιωπής-λόγου ώστε ούτε ποτέ είπε ψέμματα, ούτε ορκίστηκε, ούτε έδωσε κατάρα σε άνθρωπο, ούτε μίλησε χωρίς να υπάρχει ανάγκη. Κάποτε του είπαν πώς θέλει να τον επισκεφτεί στο φαράγγι πού μόναζε και να του μιλήσει ένα πολύ εξέχον πρόσωπο.Αλλά αυτός ούτε ταράχτηκε, ούτε κολακεύτηκε, ούτε είχε ανάγκη τίποτα από εξυπηρετήσεις και απάντησε: Δεν νομίζω να τον δείς να περνά αυτό το φαράγγι.
Τέτοια ανεξαρτησία.
Η διάκριση σιωπής και λόγου δίνεται μόνο σε ελεύθερους από δεσμεύσεις και κολακείες και εξαρτήσεις ταπεινές. Ο άνθρωπος πού γνώρισε τον Θεό είναι πλήρης και γνωρίζει τί ακόμα του μένει να ωφεληθεί ή να ωφελήσει και δεν έχει ανάγκη και τα διαβλητά και από τα αδιάβλητα πού έχουμε όλοι εμείς οι αμάθητοι.Πολύς θόρυβος γίνεται για να επικρατήσει ο ένας στον άλλο και μάλλον γίνεται στα πνευματικά και τα ποιμαντικά. Αν γνωρίζαμε όμως πότε πρέπει να σιωπάμε και πότε να δίνουμε λόγο αγαθό, θα σωζόμασταν και εμείς χωρίς προσπάθεια.

Αυγούστου 6η: Η Θεία Μεταμόρφωση του Σωτήρα μας Χριστού

Kατά την έκτην του Aυγούστου μηνός την ανάμνησιν της θείας Mεταμορφώσεως του Kυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Iησού Xριστού η Aγία του Θεού Eκκλησία περιχαρώς εορτάζει. H δε αιτία της εορτής ταύτης είναι η εφεξής. O Δεσπότης ημών Xριστός πολλαίς φοραίς προείπεν εις τους Aγίους του μαθητάς, διά τους κινδύνους και πάθη και θάνατον, οπού αυτός έμελλε να λάβη. Oμοίως και διά τας σφαγάς και τον θάνατον των μαθητών του. Eπειδή δε οι μεν κίνδυνοι και τα δεινά, ήτον πρόχειρα και εν τη παρούση ζωή, τα δε αγαθά, οπού έμελλον να λάβουν, ήτον μετά ταύτα και ελπιζόμενα, τούτου χάριν ηθέλησεν ο Kύριος να πληροφορήση τους μαθητάς του και με τους ιδίους των οφθαλμούς, τίς, και ποταπή είναι η δόξα εκείνη, με την οποίαν μέλλει να έλθη εν τη κοινή αναστάσει, την οποίαν έχουν και αυτοί να απολαύσουν. Όθεν αναβιβάζει αυτούς επάνω εις όρος υψηλόν κατ’ ιδίαν, και μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών, και έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού έγιναν άσπρα ωσάν το φως. Eφάνη δε εις αυτούς ο Mωυσής και Ηλίας, συνομιλούντες με τον Xριστόν. Eπήρε δε τρεις μόνους Aποστόλους, ως προκρίτους και υπερέχοντας. O μεν γαρ Πέτρος επροκρίθη, επειδή ηγάπα πολλά τον Xριστόν. O δε Iωάννης, επειδή ηγαπάτο από τον Xριστόν. O δε Iάκωβος, επειδή εδύνετο να πίη το ποτήριον του θανάτου, το οποίον και ο Kύριος έπιεν. Έφερε δε εις το μέσον τους τον Mωυσήν και τον Ηλίαν, διά να διορθώση τας σφαλεράς υποψίας, οπού είχον οι πολλοί περί αυτού. Kαθότι, άλλοι μεν έλεγον τον Kύριον, πως είναι ο Ηλίας. Άλλοι δε, πως είναι ο Iερεμίας. Διά τούτο λοιπόν επαράστησεν εις το Θαβώρ τους πρώτους και κορυφαίους Προφήτας, διά να γνωρίσουν οι μαθηταί, και διά των μαθητών όλοι οι άνθρωποι, πόση διαφορά είναι αναμεταξύ του Xριστού, και των Προφητών. O μεν γαρ Xριστός, είναι Δεσπότης. Oι δε Προφήται, είναι δούλοι. Kαι ίνα μάθουν, ότι ο Kύριος έχει την εξουσίαν του θανάτου και της ζωής. Διά τούτο, από μεν τους αποθαμένους, έφερε τον Mωυσήν. Aπό δε τους ζωντανούς, έφερε τον Ηλίαν. 

( Αγιος Νικόδημος, Συναξαριστής)

Η αγία εορτή της Μεταμορφώσεως είναι ο τύπος της αγίας και ογδόης ημέρας, καθώς και ο ευαγγελιστής Λουκάς μνημονεύει διά συμβόλου. Κατ΄αυτήν ο Χριστός έδειξε στους μαθητές Του, την δόξα της θεότητας Του και αυτοί την είδαν πραγματικά, αλλά καθώς ηδύναντο, δηλαδή κατά την πνευματική κατάσταση και τελειότητα. Γι αυτό τους ανέβασε σε όρος υψηλόν, προτυπώνοντας την εσχατολογική δόξα της Εκκλησίας, "όπου τα φοβερά τελεσιουργούνται" κατά τον όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη και όπου βιώνει ο πιστός την άσχετη φωτοχυσία του Προσώπου Του , από του νυν έως του αιώνος. Την αποκάλυψε ενώ προσηύχετο για να μας αποκαλύψει την αξία και το νόημα της φρικτής τελετουργίας και των ιερών μυστηρίων και πώς διά της νοεράς προσευχής και του ησυχαστικού βιώματος προγεύεται ο πιστός την βασιλεία Του και το άκτιστο φως απολαμβάνει πού εκπορεύεται από την θεία ουσία Του  και έφερε ως μάρτυρες τον Νόμο και τους Προφήτες και το Ευαγγέλιο(αποστόλους) επί τα οποία την εστερέωσε. Και μάς απέδειξε μεταμορφούμενος και θεώμενος σε ιστορικό τόπο και χρόνο πώς όντως όταν η θεότης Αυτού προσέλαβε τον πάλαι Αδάμ τον μεταμόρφωσε σε καινό άνθρωπο και τον έσωσε πραγματικά και εν χρόνω και μας εποίησε υιούς νέας ημερας.Και ομολογήθηκε ως Υιός αγαπημένος από τον Θεό Πατέρα, δηλαδή ομόθρονος και ομοούσιος με Αυτόν, για να δείξει πώς Εκείνος είναι πού λατρεύεται μέσα στην σύναξη των πιστών και δι Αυτού όλοι θα επιστρέψουν στον Θεό Πατέρα .Μας έδειξε και την εναλλαγή των σωμάτων μας κατά τα έσχατα, όταν μεταμορφώθηκε ο ίδιος και άστραψε σαν τον ήλιο, πάνω από κάθε λευκότητα πού θα μπορούσε άνθρωπος να τεχνουργήσει ή να θεωρήσει πάνω στην γή.Και με όλα αυτά τα θαυμάσια προδήλωσε την δόξα του Σταυρού και της Ανάστασης την λαμπρότητα. Γιατί αυτός είναι ο δρόμος πού έταξε στους αγαπημένους Του για να Τον βρούν και αυτός είναι ο χώρος πού ετοίμασε σε αυτούς για να ζήσουν. Με την Μεταμόρφωση Του τέλος αποκάλυψε τον Πατέρα και εμφάνισε το Πνεύμα, σαν Υιός και Λόγος του Θεού. Και καινίζοντας όλη την κτίση, φανέρωσε την δόξα ενός καινοποιημένου κόσμου, όπου τα πάντα πεπλήρωνται φωτός!Ουρανός τε και γή και τα καταχθόνια.

Αυγούστου 5: Ευσιγνίου του μάρτυρος

Αυτός ο άγιος μάρτυς Ευσίγνιος ήταν εξήντα χρόνια στρατιώτης και μαρτύρησε σε ηλικία εκατόν δέκα χρονών. Στην εσχατιά λοιπόν της ηλικίας του και σεβαστός από όλους παρέστη μπροστά στον Ιουλιανό και του θύμησε την ευσέβεια του Μεγάλου Κωνσταντίνου, εκείνο δε τον έλεγξε για την ασέβεια και παραφροσύνη του.Σε όλους φάνηκε φρόνιμος και συνετός και για την στάση και για την ηλικία του και για την εμπειρία ζωής πού απέπνεε. Ο ανόητος όμως Ιουλιανός τον περιέπαιξε και διέταξε τον αποκεφαλισμό του.

Μου κάνει εντύπωση όχι η στάση του Ιουλιανού και η παραφροσύνη του,αλλά των γύρω οι οποίοι πρώτον μεν επαίνεσαν τον μάρτυρα,έπειτα δε σιώπησαν για τον άδικο θάνατο του. Αυτός ο φόβος της εξουσίας ενός τυράννου ή μάλλον και ουσιωδέστερα το γεγονός πώς φοβήθηκαν τον άγιο, ο οποίος είπε με παρρησία όσα αυτοί δεν τολμούσαν να πούν, τους έκλεισε τα στόματα. Κατά βάθος ίσως συναίνεσαν και σε μία τέτοια άδικη απόφαση και στον θάνατο του δικαίου, γιατί έλεγχε την δική τους σιωπή. Μήπως το ίδιο δεν έκανε και ο Πιλάτος και πολλοί από τους ιουδαίους ενώπιον της σταύρωσης του Χριστού; Μάλιστα Τον ενέπαιξαν και αυτοί στο τέλος, για να σιγάσουν τον αυτοέλεγχο τους. Η μετά φόβου σιωπή είναι ύπουλη προδοσία. Από αυτή την πλάνη της συνενοχής ας μας προφυλάσσει ο Δικαιοκρίτης.

Αυγούστου 4η: Επτά παίδες εν Εφέσω

Aυτοί οι άγιοι επτά νεαροί ήταν από την Έφεσο και έζησαν τα χρόνια πού ο Δέκιος εξαπέλυσε τον μεγαλύτερο διωγμό εναντίον των χριστιανών. Για να αποφύγουν τον κλυδωνισμό, απαρνήθηκαν τα πάντα, διαμοίρασαν την περιουσία τους στους φτωχούς και κλείστηκαν σε μια σπηλιά. Εκεί παρακάλεσαν τον Θεό να παραδώσουν την ψυχή τους ειρηνικά για να μην δώσουν την χαρά στον αντίχριστο βασιλέα να τους πειράξει. Όταν ο Δέκιος έφτασε στην Έφεσο τους αναζήτησε για να τους κακοποιήσει και όταν διαπίστωσε ότι εκοιμήθηκαν, πρόσταξε και έφραξαν με μια πέτρα το στόμιο του σπηλαίου.Τριακόσια εβδομήντα δύο χρόνια μετά, στην ευρύτερη περιοχή, ξέσπασε η μανία μιας αιρέσεως κατά την οποία η ανάσταση των νεκρών δεν ήταν πραγματικότητα. Έτυχε τότε οικονομία Θεού να ξυπνήσουν οι εφτά νεαροί ως εξ ύπνου και μετά από μία επίσκεψη ενός εξ αυτών στην πόλη και διάφορες παρεξηγήσεις και εκπλήξεις, αποκαλύφθηκε η θαυμάσια εξανάσταση τους. Τότε, οι αιρετικοί φιμώθηκαν, οι δε ορθόδοξοι χάρηκαν. Και αφού αποδείχτηκε το ορθό δόγμα, οι παίδες ξανακοιμήθηκαν και ετάφησαν στο ίδιο αυτό σπήλαιο μέχρι την κοινή ανάσταση.

Η Εκκλησία μας λέγεται και είναι εκκλησία αναστάσεως και ομολογούμε καθημερινά ανάσταση νεκρών. Όμως συμπεριφερόμαστε σαν να μην υπάρχει θάνατος, ανάσταση νεκρών, κρίση.Οι περισσότεροι από εμας δεν ζούμε ούτε βιωματικά, ούτε καν με την συνειδητή πίστη αυτής της πραγματικότητας. Ίσως κάποιοι την απορρίπτουν και τελείως.Έτσι θρησκεύουμε στα περί τον Χριστόν και περί του Χριστού, αλλά εν Χριστώ ου ζώμεν.Το θαύμα σαν σημείο έρχεται να ξυπνήσει αυτές τις κοιμισμένες και πωρωμένες συνειδήσεις. Έρχεται να φέρει ευχάριστη και καταλυτική αναστάτωση σε όλα αυτά πού εχρίσαμε ως απαράβατα και λογικότατα δεδομένα. Το έχουμε ανάγκη το θαύμα γιατί η πίστη μας είναι είτε ολίγιστη είτε παραμορφωμένη. Αλλοίμονο αν αποκλειστούμε από αυτήν την αναγκαία και σωτήρια παρέμβαση με την ολοκληρωτική μας απιστία. 

( Την κατά πλάτος διήγηση για τους επτά παίδες δες εδώ, στο συναξάρι της σημερινής ημέρας)

Αυγούστου 3η: Σαλώμης της Μυροφόρου

Για την αγία Σαλώμη δείτε αφιέρωμα εδώ

Αυγούστου 2α: Ανακομιδή του λειψάνου του αγίου Στεφάνου

Το γεγονός αυτό συνέβη στα χρόνια που οι μεγάλοι διωγμοί των πρώτων χριστιανών είχαν κοπάσει και αυτοκράτωρ ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος.

Τότε, ο Άγιος Στέφανος φανερώθηκε τρεις φορές σε κάποιον ευσεβή γέροντα ιερέα, το Λουκιανό, και του αποκάλυψε τον τόπο, όπου ήταν κρυμμένο το λείψανο του. Αυτός αμέσως το ανέφερε στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιωάννη, που με τη σειρά του πήγε στον υποδεικνυόμενο τόπο και πράγματι βρήκε το Ιερό λείψανο του Αγίου Στεφάνου.

Κατά την εύρεση έγινε μεγάλος σεισμός, και το λείψανο του Αγίου πλημμύρισε ευωδιά τους παρευρισκόμενους στον τόπο εκείνο. Λέγεται ότι από τον ουρανό ακούστηκαν αγγελικές φωνές, που έλεγαν «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Δηλαδή, δόξα ας είναι στο Θεό, στα ύψιστα μέρη του ουρανού και στην ταραγμένη από την αμαρτία γη ας βασιλεύσει η θεία ειρήνη, διότι ο Θεός φανέρωσε την ευαρέσκεια Του στους ανθρώπους, με την ενανθρώπιση του Υιού Του. Φανέρωναν, έτσι, οι άγγελοι περίτρανα ότι ο πρωτομάρτυρας Στέφανος μαρτύρησε για την αγάπη και τη δόξα του Θεού.

Αργότερα, τα λείψανα του Αγίου μεταφέρθηκαν από την Ιερουσαλήμ στην Κωνσταντινούπολη και εναποτέθησαν στον – επ’ ονόματι αυτού – ανεγερθέντα Ναό υπό του Μεγάλου Κωνσταντίνου.( βίος από το saint.gr).

Το χωρίο των Πράξεων πού περιγράφει την απολογία και το μαρτύριο του αρχιδιακόνου, τελειώνει με τον εξής συγκινητικό λόγο:"...καὶ ἐλιθοβόλουν τὸν Στέφανον, ἐπικαλούμενον καὶ λέγοντα· Κύριε ᾿Ιησοῦ, δέξαι τὸ πνεῦμά μου. Θεὶς δὲ τὰ γόνατα ἔκραξε φωνῇ μεγάλῃ· Κύριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐκοιμήθη...". Αυτό το "εκοιμήθη" πόσο μας συγκινεί! Είναι σαν ο άγιος- και μήπως δεν είναι;- να εναπέθεσε την βρεφική του ύπαρξη με εμπιστοσύνη στην αγκαλιά του Πατέρα Του. Αφού συγχώρεσε και παρακάλεσε για τους φονευτές του, όπως ο Χριστός πάνω στον Σταυρό, μετά κοιμήθηκε ξαλαφρωμένος,ως ερχόμενος από μέγα κάματο. Ας μας βρίσκει πάντα το τέλος της ημέρας έτσι αναπαυμένους,χωρίς κακία και μνησικακία, εξομολογημένους, συχωρεμένους με τους αδελφούς μας και ει δυνατόν το ολίγιστον αναμάρτητους. Αυτός ο ύπνος ο ελαφρύς και βρεφικός ας σημάνει την δική μας μελλοντική ακατάκριτη κοίμηση και το ξύπνημα στην Ημέρα της ατέλειωτης χαράς.

Αυγούστου 1η: Των αγίων επτά μακκαβαίων παίδων και Σολομονής της μητέρας τους και του διδασκάλου τους Ελεάζαρ

Ο άγιος Ελεάζαρος ακραιφνώς πιστός και ζηλωτής του πατρώου αυτού μωσαϊκού Νόμου, αρνήθηκε να φάει από τα απαγορευμένα φαγητά,όταν τον πρόσταξε ο βασιλιάς Αντίοχος. Για την γενναία του στάση ρίχτηκε στην φωτιά. Τότε οι επτά μαθητές του συνεπαρμένοι από την ομολογία του διδασκάλου τους, έδειξαν την ίδια γενναία στάση και δήλωσαν αμετάπειστοι μπροστά στον τύρρανο. Αυτός με κολακείες και ταξίματα θέλησε να τους μεταστρέψει στην ασέβεια, αλλά εκείνοι με τόλμη τον περιφρόνησαν. Έτσι άλλος με τροχό, άλλος με ακοντισμό και άλλος διά πυρός, ετελειώθησαν ως προ Χριστού μάρτυρες για τον Χριστό.Η δε μητέρα τους Σολομονή ρίχτηκε μόνη της στην φωτιά, ως ομόζηλη και ομόψυχη των γιών της και νίκησε τον κόλακα τύρρανο. Την ομολογία και το μαρύριο των επτά μακκαβαίων, της μητέρας και του δασκάλου τους, διαβάζουμε στο γλαφυρό αυτό βιβλικό ανάγνωσμα πού ονομάζεται Δ' βίβλος των Μακκαβαίων.Τα ονόματα των Επτά Μακκαβαίών είναι: Αβείμ (ή Άβιβος), Αντώνιος (ή Αντωνίνος) ,Γουρίας, Ελεαζάρος, Ευσέβωνας, Αχείμ, Μάρκελλος (ή Σάμωνας, ή Εύλαλος ή Μάρκος).

Εισοδεύουμε σε μια περίοδο νηστείας και περισυλλογής για την τιμή της Θεοτόκου.Ενώ χριστιανική νηστεία δεν σημαίνει αποχή από απαγορευμένα φαγητά, αλλά εκούσια στέρηση και αποχή από τα πάθη και έχουμε ξεπεράσει την σκιά του μωσαϊκού νόμου, ο θεϊκός ζήλος όμως και η πίστη των αγίων πρέπει να μας εμπνέει. Γιατί μια πολιτεία νηστείας και αφοσίωσης στον νόμο του Θεού, δεν είναι παρά μια ομολογία, μια στάση καθαρότητας, μέσα σε έναν κόσμο βδελυκτών προκλήσεων. Η βίβλος των μακκαβαίων μας λέγει πώς ο ευσεβής λογισμός είναι αυτοκράτορας των παθών.Το καλοκαίρι εκτός από περίοδος ανάπαυσης και ραστώνης, πράγματα πού από την φύση τους δεν είναι κακά, αλλά εύκολα μεταστρέφονται σε αδιαφορία και ακηδία και ραθυμία, μπορεί να γίνει και περίοδος περισσυλογής και ενδοσκόπησης και φυσικής ζωής και εκούσιας λιτότητας και σεμνότητας και στροφής προς τον εαυτό μας τον άπλαστο και ασύνθετο, όπως τον θέλησε ο Κύριος, μακριά από τις μέριμνες και την κακία της ημέρας. Λίγο περισσότερη γενναιότητα και απόφαση θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε την ειδωλολατρία της ραθυμίας. 

Ioυλίου 31: Ιωσήφ του από Αριμαθαίας

Αυτός είναι ο δίκαιος και ευσχήμων βουλευτής των ευαγγελίων, μέλος του ιουδαϊκού συνεδρίου και πιστός στην βασιλεία του Θεού, κρυφός μαθητής του Ιησού, πού "τολμήσας" ήλθε το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής στον Πιλάτο και "ητήσατο" το σώμα του Ιησού. Αυτός είναι ο περίφημος κηδευτής Του μαζί με τον Νικόδημο. Κατά την παράδοση, η οποία ερείδεται στα απόκρυφα ευαγγέλια, εκείνος φυλακίστηκε από τους Ιουδαίους άρχοντες ως μαθητής του Χριστού και ελευθερώθηκε με θαυμαστό τρόπο από τους αγγέλους. Είδε τον Αναστάντα και την ανάσταση των δικαίων ανδρών. Κήρυξε το ευαγγέλιο, κατά άλλες διηγήσεις στην Αγγλία, όπου και εκοιμήθη ειρηνικά.

Ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος είναι οι ήρωες της αγάπης και της αυτοθυσίας, αυτό πού εμείς που λεγόμαστε οι πολλοί και το σύνολον έχουμε απαίτηση απο την άρχουσα τάξη να ασπαστεί και να υποδυθεί: τον ρόλο της θυσίας και της προσφοράς, το σπάσιμο κάθε αλυσίδας πού συγκρατεί την τυρανία του φόβου, της επιβολής και της διάκρισης. Η φιλευσπλαχνία και η αγάπη για την αλήθεια, την έμπρακτη αλήθεια είναι το αεί ζητούμενον.Φτάνει εμείς ως σύνολο να απεκδυθούμε την διαφθορά και την προκατάληψη και να εννοήσουμε πώς οι άρχοντες δεν είναι οι ιεροφάντες του καθεστώτος και του πρέποντος και εμείς οι ακόλουθοι τους, αλλα οι ποιητές του αυτονόητου που έρχονται και να μας εκφράσουν, αλλά και να μας διδάξουν δίνοντας το παράδειγμα της γενναίας απόφασης. Αλλιώς αποτελούμε μαζί τους ένα αξιολύπητο σύνολο.

Ιουλίου 30: Ιουλίττης της εν Καισαρεία

Η αγία Ιουλίττα έζησε στα χρόνια του μεγάλου Βασιλείου και ο ίδιος την εσέβετο για τις χριστιανικές της αρετές. Ήταν πολύ πλούσια, αλλά αδικήθηκε και πολεμήθηκε από κάποιον ισχυρό άνδρα της εποχής, πού ήταν πλεονέκτης και θέλησε να αρπάξει την περιουσία της. Ο μέγας Βασίλειος μεσολάβησε γι αυτήν σε έναν άρχοντα ονόματι Παλλάδιο. Ο αντίδικος της για να την εκδικηθεί την κατήγγειλε στον αποστάτη Ιουλιανό πώς καθύβριζε τα διατάγματα του υπέρ των ειδώλων και εκείνος την θανάτωσε σαν χριστιανή.

Ο χριστιανός σε αυτόν τον κόσμο, όποια θέση κοινωνική ή οικονομική και αν κατέχει ζεί σαν αρνί ανάμεσα σε λύκους, από παντού βαλλόμενος και κάθε ώρα και στιγμή καλούμενος να μαρτυρήσει για την δικαιοσύνη και τον λόγο του Θεού. Ο μέγας Βασίλειος διά γραμμάτων συμβούλευε την αγία να δείξει υπομονή και γνήσια πίστη και να έχει εμπιστοσύνη στο έλεος και την παντοδυναμία του Θεού. Και πράγματι δεν νικήθηκε η Ιουλίττα. Αν και φαίνεται σε κοσμικό και επιφανειακό επίπεδο πώς επικράτησαν οι άδικοι και οι ισχυροί, εκείνη με την γενναία της στάση έχασε τα εγκόσμια , αλλά κληρονόμησε τα άφθαρτα, την πραγματική "ουσίαν" του Πατρός και συμβασιλεύει με τον Χριστό αιώνια. Είναι δυνατός ο Θεός να μας αναδείξει νικητές σε κάθε πειρασμό του βίου. Από εμάς ζητά μόνο καρδιά γνησιότητας. Γιατί οι γνήσιοι θα δικαιωθούν , οι δε υιοί του ψεύδους θα απολεστούν και θα βασανίζονται αιώνια.

Ιουλίου 29: Θεοδότης και των τέκνων αυτής

Η Αγία Θεοδότη καταγόταν από τη Νίκαια της Βιθυνίας. Από μικρή τηρούσε στην ζωή της με μεγάλη συνέπεια τις εντολές του Θεού κάτι το οποίο προσπαθούσε να περάσει και στα παιδιά της. Λόγω της χριστιανικής της πίστης συνελήφθη από τον άρχοντα Λευκάδιο, (ο οποίος την είχε ζητήσει σε γάμο, αλλά εκείνη του το είχε αρνηθεί) και αυτός την παρέδωσε στον άρχοντα της Βιθυνίας, Νικήτιο. Εκείνος, σκληρός και κακεντρεχής όπως ήταν, έριξε την Θεοδότη και τα τρία παιδιά της μέσα σε πυρακτωμένη κάμινο, όπου παρέδωσαν την ψυχή τους στον Θεό, για να λάβουν το στέφανο της αιωνίου ζωής.( ο βίος από saint.gr)

Πόση αξία και παρρησία ενώπιον Θεού, έχει η πράξη των μητέρων εκείνων, πού θυσιάζουν το δικό τους μέλλον και την ζωή για τα παιδιά τους. Αυτές πού μένουν χήρες σε νέα ηλικία και δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους την χαρά της δεύτερης ευκαιρίας για να μην γίνουν αιτία να πληγωθούν τα παιδιά τους. Αυτές οι κοπέλες πού διαλέγουν την μητρότητα και δεν προχωρούν σε έκτρωση,έστω και αν είναι μόνες και ανυπεράσπιστες στην ζωή για να μην φανούν ολίγιστες στην συνείδηση και στον Θεό. Αυτές οι μητέρες πού γίνονται παράδειγμα για τα παιδιά τους και τα οδηγούν μόνον στον Χριστό, μέσα σε εχθρικά και αλλότρια περιβάλλοντα. Όσες μένουν πεινασμένες και στο περιθώριο της ζωής και της κοινωνίας για να τραφούν τα παιδιά τους σωματικά και πνευματικά. Είναι όλα αυτά πολλές μορφές ενός μαρτυρίου και μιας μαρτυρίας. Έχουν κάτι από το μητρικό φίλτρο του Θεού. Αντίτυπα Του σε αυτόν τον κόσμο.

Ioυλίου 28: Δροσίδος μάρτυρος

Για την αγία Δροσίδα γνωρίζουμε πώς την έριξαν σε ένα χωνευτήρι χρυσού και με αυτό τον τρόπο τελειώθηκε. Οι στίχοι του συναξαρίου της έχουν ως εξής:

Xρυσού Δροσίς βληθείσα χωνευτηρίω, Oυχ’ ευρέθη κίβδηλος, ή μικτή ρύπω.

Οι τεχνίτες ρίχνουν το χρυσό στο χωνευτήρι για να μείνει καθαρό και να μείνει ξένο από κάθε αλλότριο σώμα ή μέταλλο. Και το πιό καθαρό χρυσάφι περνάει από αυτή την διαδικασία και δεν βρίσκεται άμικτο ρύπου. Η ίδια η αγία Μάρτυς λοιπόν οδηγήθηκε και πέρασε μέσα από τον μαρυρικό θάνατο με αξιωσύνη, προπαρασκευασμένη για την μεγάλη διάκριση της άθλησης. Συνειρμικά μας έρχονται τα λόγια του Σοφού της Γραφής, πώς ο Θεός δοκίμασε τους εκλεκτούς Του, σαν το χρυσάφι μέσα στο χωνευτήρι και τους βρήκε άξιους, ατόφιους.Είναι κύρια προτεραιότητα να είναι ο χριστιανός ατόφιος, αυθεντικός, ξένος από τον κόσμο, άμικτος από την αμαρτία. Πραγματικότητα είναι επίσης πώς όλοι μας περνάμε από την δοκιμασία της πιστότητας μας, είτε αυτή είναι αρρωστια, πόνος, θάνατος, απώλεια, κάθε είδους πειρασμός. Αυτή η εγρήγορση να είμαστε έτοιμοι για ότι έλθει και προκύψει είναι το μεγάλο στοίχημα. Να μην βρεθούμε ανάξιοι της δοκιμασίας.

Ιουλίου 27:Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

Ο άγιος και ένδοξος μάρτυς του Χριστού Παντελεήμων γεννήθηκε στην Νικομήδεια από πατέρα ειδωλολάτρη, τον Ευστόργιο, που είχε το αξίωμα του συγκλητικού, και μητέρα χριστιανή, την Ευβούλη, οι οποίοι του έδωσαν το όνομα Παντολέων. Την μόρφωσή του εμπιστεύθηκαν σε έναν φημισμένο ιατρό, τον Ευστόργιο, και σε λίγο χρόνο ο Παντολέων απέκτησε τέλεια γνώση της ιατρικής επιστήμης σε σημείο μάλιστα που ο αυτοκράτορας Μαξιμιανός Γαλέριος, μαθαίνοντας για τις ικανότητές του, σχεδίαζε να τον προσλάβει στο παλάτι ως προσωπικό του γιατρό. Καθημερινά ο νεαρός Παντολέων περνούσε μπροστά από το σπίτι όπου κρυβόταν ο άγιος Ερμόλαος [26 Ιουλ.], και ο όσιος ιερέας διακρίνοντας στην όψη του το ποιόν της ψυχής του, τον προσκάλεσε μία ημέρα να εισέλθει στο σπίτι και άρχισε να του διδάσκει ότι η ιατρική επιστήμη δεν μπορεί να προσφέρει παρά αδύναμη ανακούφιση στην πάσχουσα φύση μας την υποκείμενη στον θάνατο και ότι μόνο ο Χριστός, ο μόνος αληθινός Ιατρός, ήλθε να μας χαρίσει την Σωτηρία, δίχως φάρμακα και δωρεάν. Η καρδιά του Παντολέοντος γέμισε χαρά ακούγοντας τα λόγια αυτά, και έτσι ο νέος άρχισε να συχνάζει στο σπίτι του Ερμολάου, από τον οποίο κατηχήθηκε στο μεγάλο Μυστήριο της Πίστεως. Μία ημέρα επιστρέφοντας από τον Ευφρόσυνο, βρήκε στον δρόμο ένα παιδί νεκρό από δάγκωμα οχιάς. Κρίνοντας πως είχε έλθει η ώρα να δοκιμάσει την αλήθεια των επαγγελιών του Ερμολάου, ο Παντολέων επικαλέσθηκε το Όνομα του Χριστού και αμέσως το παιδί αναστήθηκε και το φίδι ψόφησε. Έτρεξε στον Ερμόλαο γεμάτος χαρά και ζήτησε να λάβει δίχως χρονοτριβή το άγιο Βάπτισμα. Έμεινε κατόπιν κοντά στον άγιο γέροντα για να χαρεί τις διδαχές του και επέστρεψε στο σπίτι του την όγδοη ημέρα. […]

[Διαβάστε τη συνέχεια του τερπνού συναξαρίου του αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος και ιαματικού Παντελεήμονος του θαυματουργού αναργύρου, από το ιστολόγιο «Το Ειλητάριον»· https://toeilhtarion.blogspot.gr/2017/07/blog-post_27.html. – Χρόνια πολλά, καλά και ευλογημένα σε όλους τους εορτάζοντες! Ο Άγιος, παντού και πάντα, μαζί μας!...]

π.Δαμιανός Σαράντης

Ιουλίου 26: Της Οσιομάρτυρος του Χριστού Παρασκευής

Aύτη η Aγία ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Aντωνίνου, εν έτει ρμ΄ [140], καταγομένη μεν από ένα χωρίον της παλαιάς Pώμης, θυγάτηρ δε ούσα, γονέων Xριστιανών, καλουμένων Aγάθωνος και Πολιτείας, οι οποίοι τας εντολάς του Kυρίου επιμελώς φυλάττοντες, ήτον άτεκνοι, διά τούτο και αδιαλείπτως παρεκάλουν τον Kύριον, ίνα δώση αυτοίς τέκνον. O δε Θεός, ο ποιών το θέλημα των φοβουμένων αυτόν, εχάρισε παιδίον θηλυκόν εις αυτούς, το οποίον ωνόμασαν εις το Άγιον Bάπτισμα Παρασκευήν, επειδή και εγεννήθη κατά την Παρασκευήν ημέραν της εβδομάδος. Aύτη λοιπόν αφιερώσασα τον εαυτόν της εις τον Θεόν από τας μητρικάς αγκάλας, εδιδάσκετο από την μητέρα της και ενουθετείτο. Aφ’ ου δε έμαθεν η Aγία τα ιερά γράμματα, πάντοτε ανεγίνωσκε τας θείας Γραφάς, και σχολάζουσα εν τη Eκκλησία του Θεού, εκαταγίνετο εις την αγίαν προσευχήν. Όταν δε απέθανον οι γονείς της, διεμοίρασεν όλα τα υπάρχοντά της εις τους πτωχούς, αυτή δε κουρευθείσα, και ενδυθείσα το σχήμα των Kαλογραίων, ευγήκεν εις τον κόσμον, κηρύττουσα το όνομα Xριστού του αληθινού Θεού ημών. Όθεν και πολλούς Έλληνας εγύρισεν εις την θεογνωσίαν. Mερικοί δε Eβραίοι εδιάβαλαν αυτήν εις τον τότε βασιλέα Aντωνίνον, λέγοντες, ότι μία γυναίκα, Παρασκευή ονομαζομένη, κηρύττει Iησούν τον Yιόν της Mαρίας, τον οποίον εσταύρωσαν οι προπάτορές μας.
Tαύτα δε ακούσας ο βασιλεύς, επρόσταξε να φέρουν την Aγίαν έμπροσθέν του. Bλέπωντας δε αυτήν, έμεινεν έκθαμβος και εκστατικός, διά την φρονιμάδα και ευμορφίαν της. Όθεν λέγει προς αυτήν, εάν πεισθής εις τα λόγιά μου, ω κόρη, και θυσιάσης εις τους θεούς, θέλεις γένης κληρονόμος πολλών χαρισμάτων και αγαθών. Eι δε και δεν πεισθής, ήξευρε, ότι θέλω σε παραδώσω εις πολλά βάσανα. Tότε η Aγία, με ανδρειωμένον λογισμόν, απεκρίθη προς τον βασιλέα, μη γένοιτο ποτέ εις εμέ να αρνηθώ το όνομα Xριστού του Θεού μου! «Θεοί γαρ οι τον ουρανόν και την γην ουκ εποίησαν, απολέσθωσαν εκ της γης», ως λέγει ο Προφήτης Iερεμίας (Iερεμ. ι΄, 11). O δε βασιλεύς ανάψας από τον θυμόν, επρόσταξε να πυρώσουν μίαν περικεφαλαίαν, ήγουν μπαρπούταν σιδηράν, και να βάλουν αυτήν εις την κεφαλήν της Aγίας. Tούτου δε γενομένου, εφυλάχθη η Aγία αβλαβής με θεϊκήν δρόσον. Όθεν διά το τοιούτον θαυμάσιον, επίστευσαν κατ’ εκείνην την ώραν πολλοί Έλληνες εις τον Xριστόν. Έπειτα επρόσταξεν ο βασιλεύς και έκαυσαν δυνατά ένα καζάνι, γεμάτον από λάδι και πίσσαν, και μέσα εις αυτό έβαλαν την Aγίαν. Στέκουσα δε η Mάρτυς εις το μέσον του καζανίου, εφαίνετο δροσιζομένη. Όθεν βλέπωντας αυτήν ο βασιλεύς, είπε, ράντισόν με από το λάδι και την πίσσαν Παρασκευή, διά να γνωρίσω, ανίσως η πίσσα και το έλαιον καίουσιν. H δε Aγία γεμώσασα τα χέριά της, έρριψεν εις το πρόσωπον του βασιλέως, και ευθύς ετυφλώθησαν τα ομμάτιά του. Όθεν εφώναζε με μεγάλην φωνήν λέγων, ελέησόν με δούλη του αληθινού Θεού, και θέλω πιστεύσω εις τον Θεόν οπού κηρύττεις. Eυθύς λοιπόν έλαβε το φως των οφθαλμών του. Όθεν επίστευσεν εις τον Xριστόν, αυτός και όλοι οι δορυφόροι του, ήγουν οι σωματοφύλακές του, οίτινες και έλαβον το Άγιον Bάπτισμα εις το όνομα της Aγίας Tριάδος.
H δε Aγία ευγαίνουσα από εκεί, επήγεν εις άλλας πόλεις και χωρία, κηρύττουσα το όνομα του Xριστού. Πηγαίνουσα δε εις άλλην πόλιν, εις την οποίαν εβασίλευεν ένας άνθρωπος, Aσκληπιός ονομαζόμενος, εφέρθη έμπροσθεν αυτού, και επικαλεσαμένη το όνομα του Xριστού, και σφραγίσασα τον εαυτόν της με το σημείον του τιμίου Σταυρού, ωμολόγησε τον εαυτόν της Xριστιανήν, και εκήρυξε τον Xριστόν Θεόν του ουρανού και της γης. Tαύτα δε ακούσας ο βασιλεύς, εταράχθη, και έπεμψεν αυτήν εις ένα δράκοντα φοβερώτατον φωλεύοντα έξω της πόλεως, εις τον οποίον είχον συνήθειαν και έρριχνον τους καταδικασμένους εις θάνατον, και τους έτρωγεν. Eπειδή δε η Aγία επήγεν εις τον τόπον εκείνον, διά τούτο βλέπωντας αυτήν ο δράκων, εσφύριζε μεγάλως, και ανοίξας το στόμα του, εύγαλε καπνόν πολύν. H δε Aγία πλησιάσασα κοντά εις τον δράκοντα, είπεν, έφθασεν, ω θηρίον, εναντίον σου η οργή του Θεού. Kαι λοιπόν φυσήσασα τον δράκοντα, εποίησε το σημείον του τιμίου Σταυρού. Tότε ο δράκων σφυρίξας μεγάλως, εσχίσθη εις δύω, και ηφανίσθη. Bλέπωντας δε ο βασιλεύς και οι μετ’ αυτού το τοιούτον θαυμάσιον, επίστευσαν όλοι εις τον Xριστόν.
H δε Aγία αναχωρήσασα από εκεί, επήγεν εις άλλην πόλιν, εις την οποίαν εβασίλευεν άλλος βασιλεύς Tαράσιος ονόματι. Όστις μαθών περί της Aγίας, επαράστησεν αυτήν εις το κριτήριον. Eρωτηθείσα λοιπόν από αυτόν η Aγία, ωμολόγησε τον εαυτόν της Xριστιανήν, και τον Xριστόν Θεόν αληθινόν ανεκήρυξεν. Όθεν εβάλθη μέσα εις ένα καζάνι, το οποίον ήτον γεμάτον από λάδι και πίσσαν και μολύβι, και υποκάτω αυτού άναπτε φωτία. Άγγελος δε Kυρίου επιστάς, εψύχρανε το καζάνι, και τα εν αυτώ είδη. Όθεν έμεινεν εξ αυτών αβλαβής η του Xριστού Mάρτυς. Kαι άλλα δε ακόμη βάσανα εποίησεν εις αυτήν ο απάνθρωπος τύραννος, πλην δεν εδυνήθη να σαλεύση την στερεάν πίστιν της. Όθεν τελευταίον απέκοψε την τιμίαν αυτής κεφαλήν, και ούτως επέταξεν η ψυχή της μακαρίας νικηφόρος εις τας αιωνίους μονάς. 
(άγιος Νικόδημος, συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού)

Όταν αναφερόμαστε στους αγίους για να τους επαινέσουμε ή για να αντλήσουμε δίδαγμα και μίμηση από τον βίο και τα έργα τους, συνήθως αναφερόμαστε στο χαρακτηριστικό τους. Άλλος απόστολος, άλλος μάρτυς, άλλος όσιος, συχνά συνοδευόμενα όλα αυτά με το θαυματουργός ή ανάργυρος κλπ. Μιλώντας για την Αγία Παρασκευή, μπορούμε να της τα αποδώσουμε όλα. Οσιομάρτυρα του Χριστού την ονομάζει η Εκκλησία, ως ασκήσασα πρότερον, ύστερον δε αθλήσασα. Και πράγματι, είναι πολύ συγκινητικό και σημαντικό να γίνεται αναφορά για μια μάρτυς πρωτοχριστιανική σχεδόν, στο ότι εκάρη και εζούσε σε παρθενώνα και ήταν μοναχή. Απόδειξη πώς ο μοναχισμός είναι αρχαία και όχι ύστερη πρακτική στην Εκκλησία. Και απόστολο μπορούμε να την ονομάσουμε, μια και διήλθε όλη σχεδόν την υφήλιο ομολογώντας Χριστό και προσελκύοντας τους εθνικούς στην πίστη, και μεγαλομάρτυρα για την άθληση της και θαυματουργό για τις ιάσεις και δη των οφθαλμών. Η αγία Παρασκευή εκφράζει τον τύπο του τέλειου χριστιανού, πού με το τάλαντο της άσκησης πολλαπλασίασε το δώρημα σε πολλά τάλαντα. Είναι αυτή η φρόνιμη παρθένος πού κράτησε αναμμένο το λυχνάρι και συνεόρτασε με τον Νυμφίο της και συνεορτάζει στον νυμφώνα για πάντα.Δοξάζει την γυναικεία φύση η αγία Παρασκευή. Ο Ιούλιος είναι ο μήνας των αγίων γυναικών, τις οποίες δεν αναφέρουμε εδώ ξεχωριστά, αρκεί να ξεφυλλίσει κανείς το μηνολόγιο για να πειστεί. Κοντά λοιπόν στην παρθενία υμνείται και τιμάται και αυτή η ίδια η γυναικεία φύση. Τέλος, με την τελείωση της μάρτυρος, γίνεται πραγματικότητα αυτό της βασιλείας Του, πώς δεν υπάρχει πλέον άρσεν και θήλυ, αλλά όλα μεταμορφώθηκαν σε Χριστό. Γιατί ο δρόμος στον Χριστό τελειώνει. Τιμώντας την αγία , δεν κάνουμε τίποτα άλλο παρά να ικετεύουμε μυστικώς την αξία της μίμησης και ομοίωσης Του. 

Ιουλίου 25: Κοίμησις της αγίας θεοπρομήτορος Άννης

Mήτηρ τελευτά Mητροπαρθένου Kόρης,
Tης των κυουσών μητέρων σωτηρίας. 
Πέμπτη εξεβίωσε μογοστόκος εικάδι Άννα.
 
Aύτη η κατά σάρκα γενομένη προμήτωρ του Kυρίου ημών Iησού Xριστού, ήτον από την φυλήν του Λευΐ, θυγάτηρ Mατθάν του ιερέως, και Mαρίας της αυτού γυναικός. O δε Mατθάν ιεράτευε κατά τους χρόνους Kλεοπάτρας, και Σαπώρου βασιλέως Περσών, προτίτερα από τον Hρώδην τον υιόν του Aντιπάτρου. Eίχε δε θυγατέρας τρεις, Mαρίαν, Σοβήν, και Άνναν. Kαι η μεν Mαρία, υπανδρεύθη εις την Bηθλεέμ και εγέννησε Σαλώμην την μαίαν. H δε Σοβή υπανδρεύθη και αυτή εις την Bηθλεέμ και εγέννησε την Eλισάβετ. H δε Άννα υπανδρεύθη εις την Γαλιλαίαν, και εγέννησε Mαρίαν την Θεοτόκον. Ώστε η Σαλώμη, η Eλισάβετ, και η Θεοτόκος Mαρία, είναι θυγατέρες μεν τριών αδελφών, πρώται δε εξάδελφαι αναμεταξύ των. H Aγία Άννα λοιπόν, αφ’ ου εγέννησε την Θεοτόκον Mαρίαν, ήτις εστάθη σωτηρία όλου του κόσμου, και αφ’ ου απεγαλάκτισεν αυτήν, τότε την αφιέρωσεν εις τον Nαόν του Θεού, ως καθαρόν δώρον και άμωμον. Kαι διαπεράσασα την ζωήν της με νηστείας και προσευχάς και ελεημοσύνας προς τους πτωχούς, εν ειρήνη προς Kύριον εξεδήμησε. Tελείται δε η αυτής Σύναξις και εορτή εις τόπον καλούμενον Δεύτερον. 
(από τον Συναξαριστή του αγίου Νικοδήμου)

Η εορτή της Κοίμησης της αγίας Άννης είναι μια ευκαιρία σύναξης ώστε να τιμηθεί για ακόμα μια φορά το μυστήριο της σάρκωσης του Θεού Λόγου στον κόσμο. Όλοι οι ύμνοι της εορτής περιστρέφονται γύρω από την αληθινή χαρά πώς η πρώην στείρα Άννα γέννησε την αιτία της Χαράς, την μόνη Θεοτόκο και από Εκείνην προήλθε το Ποθούμενο όλων των γενεών ο Ιησούς Χριστός. Τιμώντας τους δικαίους προγόνους του Κυρίου, αφορμή λαμβάνουμε για ακόμα μια φορά να δοξολογήσουμε εν εκκλησίαις τον ίδιο τον Κύριο. Η ίδια η αγία Άννα εκλαμβάνεται χαριτωμένα και με πολύ σεβασμό και οικειότητα ως γιαγια του Χριστού από τον ευσεβή λαό μας και ως έχουσα μεγάλη μεσιτεία, στην οποία ο Κύριος δεν μπορεί να αρνηθεί κανένα αίτημα υπέρ του λαού Του. Έτσι πραγματώνεται η αλήθεια της μίας εν Κυρίω οικογένειας. Παύει η αγία να είναι αποκλειστικά η κατά σάρκα προμήτωρ Του, αλλά γίνεται και με πνευματικό τρόπο προμήτωρ και μητέρα και οικεία και συγγενής κάθε ορθοδόξου Χριστιανού. Εικονιζόμενη η αγία ως φέρουσα την Θεοτόκο Μαρία στον κόσμο γίνεται η ίδια η ζωντανή οικονομία, το αντίτυπο της αρχαίας ρίζας της σωτηρίας μας για τον κόσμο. Και η ιλαρότητα και η κοσμιότητα της μορφής της εποσφραγίζει την μεγάλη χαρά πού λαμπρύνει την χριστιανική ψυχή και ελπίδα.

Ιουλίου 24: Αθανασίου νεομ. από την Κίο

O άγιος Αθανάσιος ήταν πλούσιος, πλην όμως ευσεβής,άρχοντας από την Κίο της Βιθυνίας και δημογέροντας στην πόλη. Ήταν εύσπλαγχνος και ευλαβής και υπερασπίζοταν τους βαριά φορολογούμενους χριστιανούς υπόδουλους, με αποτέλεσμα να τον συκοφαντήσουν στους Τούρκους. Διέδωσαν δηλαδή πώς ο ίδιος δήλωσε πώς θα γινόταν μουσουλμάνος και δεν κράτησε την υπόσχεση του. Μετά από βασανιστήρια και φυλακίσεις και άλλα μαρτύρια, τέλος τον αποκεφάλισαν για παραδειγματισμό στην βασιλεύουσα το 1670 μΧ.

Μεγάλη ευθύνη και θέση ύψιστης διακονίας κατέχει ο χριστιανός άρχοντας. Δεν είναι εκεί για να εξουσιάσει ή να επωφεληθεί, αλλά για να διακονήσει. Στον χριστιανό άρχοντα ταιριάζει αυτό πού είπε ο Χριστός, πώς όποιος θέλει να βασιλέψει και να είναι πρώτος πρέπει να είναι έσχατος και υπηρέτης των αδελφών του και να θέτει την ζωή του αντίλυτρο για τους φίλους και υπηκόους του. Αυτή είναι και η πνευματική έννοια αλλά και λεξικολογική ερμηνεία της έννοιας του υπουργήματος. Όσον αφορά την βαριά φορολογία και καταδυνάστευση, υπόθεση πού απασχολεί και την χριστιανική προβληματική στις μέρες μας και περισσότερο την καθημερινότητα μας, μπορεί βέβαια να ισχύει αυτό το περίφημο "απόδοτε τα του καίσαρος καίσαρι και τα του Θεού τω Θεω", αλλά ας λάβουμε υπ όψιν μας και τον πνευματικό νόμο της κακής διαχείρισης και συμπεριφοράς στην οικονομία των πραγμάτων και την διακυβέρνηση ανθρωπίνων ψυχών. Η παραβολή του κακού οικονόμου θα έπρεπε να ακολουθεί την συνείδηση του κάθε κυβερνώντα ανά πάσα στιγμή. Σε εποχές πού όσοι ανεβαίνουν σε αξιώματα, όσο ανεβαίνουν τόσο κατεβαίνουν ηθικά και όσο προσεγγίζουν τους δυνάστες του κόσμου, τόσο απομακρύνονται από τον Θεό, ένας τέτοιος πνευματικός νόμος, πού προαναγγέλει την μεγάλη πτώση, θα έπρεπε να λαμβάνεται ως μια επισειόμενη δαμόκλειος σπάθη για κάθε ενδιαφερόμενο.

23 Ιουλίου: Η αγία Πελαγία και η εύρεση της εικόνας της Παναγίας της Τήνου

Δεν έχει περάσει παρά ένας χρόνος από την ιστορική ήμερα, που ο επίσκοπος  Πατρών Γερμανός ύψωσε το λάβαρο της επαναστάσεως. Στο μοναστήρι του Κεχροβουνίου, πού φαντάζει κάτασπρο πάνω στο νησάκι της Τήνου, η μοναχή Πελαγία, υστέρα από τη βραδινή προσευχή, αποσύρθηκε στο κελί της να ησυχάσει. Ε­νώ είχε αποκοιμηθεί, ένοιωσε ξαφνικά μιαν άρρητη ευωδία, κι αμέσως άκουσε την πόρτα του κελιού ν’ ανοίγει με πάταγο. Μια μεγαλόπρεπη γυναίκα, πού άστραφτε σαν Βασίλισσα, μπήκε μέσα και στάθηκε απέναντι από το κρεβάτι της.
- Σήκω γρήγορα, της είπε. Πήγαινε να συναντήσεις τον Σταματέλλο Καγκάδη, και πες του πώς στο χωράφι του Αντώνη Δοξαρά είναι χωμένη χρόνια τώρα ή ει­κόνα μου. Να φροντίσει να τη βγάλει και να χτίσει το σπίτι μου.
Ή γερόντισσα ξύπνησε τρομαγμένη, άλλα από τα­πείνωση δεν υπάκουσε στην εντολή.
Την άλλη εβδομάδα, την ώρα πού ή μοναχή προ­σευχόταν, δέχτηκε στον ίδιο τόπο για δεύτερη φορά την επίσκεψη της Παναγίας. Τη φορά αυτή ή Θεοτόκος συνόδευε τα λόγια της μ’ ένα γλυκό μειδίαμα, σαν να έλεγε: «Γνωρίζω τούς λογισμούς και δισταγμούς σου, άλλα μη φοβάσαι. Εσένα διάλεξα για να εκπληρώσεις τη βουλή μου. Λοιπόν, μη διστάζεις».
Αλλά ο δισταγμός κρατούσε ακόμη δέσμια την αγα­θή γερόντισσα. Γ’ αυτό η Θεοτόκος την επισκέπτεται και τρίτη φορά, την 29η Ιουλίου 1822, σε ώρα πάλι προσευχής. Την είδε τότε η μοναχή να στέκεται μπρο­στά της ακίνητη και να εκπέμπει τριγύρω της ένα ουράνιο φως, απαλό και λευκό. Ύστερα κάρφωσε το βλέμ­μα επάνω της και είπε:
- Πελαγία, γιατί δεν υπάκουσες στην εντολή μου; Την επαναλαμβάνω τώρα για τελευταία φορά.
Εκείνη τρομαγμένη επιστράτευσε όλο το θάρρος της και ρώτησε:
- Ποιά είσαι, Κυρία, πού με διατάζεις τέτοια πράγ­ματα και οργίζεσαι μαζί μου;
Τότε η Κυρία φάνηκε πώς ανέκτησε την πρώτη γλυκύτητα, σήκωσε το χέρι σαν να έδειχνε όλο τον κόσμο και είπε χαριτωμένα:
- «Ευαγγελίζου γη χαράν μεγάλην».
- «Αινείτε ουρανοί Θεού την δόξαν», ψέλλισε ή μο­ναχή κι έπεσε στα γόνατα.
Ή καμπάνα σήμανε για τον όρθρο. Ή μοναχή Πελαγία σηκώθηκε, έκανε τον σταυρό της και κατηφόρισε για τον ναό. "Όταν διηγήθηκε στην ηγούμενη το δράμα της, εκείνη την άκουσε με προσοχή και δέος. Τέλος της είπε:
- Πελαγία, το όραμά σου είναι θεϊκό και σε μακα­ρίζω. Αύριο το πρωί να ενεργήσεις σύμφωνα με την εν­τολή πού έλαβες.
Την επομένη η εκλεκτή της Παναγίας ξεκίνησε για την Κάρυά, όπου συνάντησε τον Σταματέλλο Καγκάδη. Κι αυτός συγκινημένος την παρέπεμψε στον επίσκοπο Γαβριήλ.
Ο επίσκοπος παρακολούθησε δακρυσμένος την αφήγηση. Ύστερα με σοβαρή καιτρεμάμενη φωνή έ­δωσε την ακόλουθη εξήγηση:
- Το δράμα σου, γερόντισσα, είναι πολύ σημαντικό. Η Παναγία, ή υπέρμαχος Στρατηγός, πού πάντοτε μάς προστατεύει, είδε τα δεινοπαθήματά μας, γ’ αυτό ευαγ­γελίζεται στο δούλο γένος μας την απελευθέρωση του από τον βαρβαρικό ζυγό. Και μάς φανερώνει την αγία εικόνα της, για να ενδυναμώσει το έθνος μας στον αγώνα αυτό.
Οι καμπάνες του ιερού ναού των Ταξιαρχών αναστατώνουν τούς κατοίκους. Ο δεσπότης με λόγια θερμά συγκλονίζει τον λαό, ο όποιος με θρησκευτική έξαρση αποδύεται στην προσπάθεια για την εύρεση της εικό­νας.
Ζητούν αμέσως άδεια από τη γυναίκα τού Δοξαρά, για ν’ αρχίσουν τις ανασκαφές στο κτήμα του. Εκείνη όμως αρνείται, με τη δικαιολογία ότι δεν έχει τέτοια πληρεξουσιότητα από τον σύζυγό της, ό όποιος λείπει στην Κων/πολη. Εξ άλλου το κτήμα είναι καλλιεργη­μένο και δεν πρέπει να καταστραφεί.
Τη νύχτα βλέπει στον ύπνο της φοβερό όνειρο. Έ­νας άγριος φουστανελοφόρος την απειλεί πώς, αν δεν δώσει την άδεια, θα την εξοντώσει. Τρομαγμένη εκείνη ξυπνά και τρέχει να βγει από το σπίτι. Στην πα­ραζάλη της όμως, αντί ν’ ανοίξει την πόρτα του δωμα­τίου, άνοιξε της ιματιοθήκης και κλείστηκε μέσα. Το πρωί τη βρήκαν εκεί λιπόθυμη. Μόλις συνήλθε ειδοποίησε τον Επίσκοπο πώς όχι μόνο δίνει την άδεια, άλ­λα προσφέρει  και το ίδιο ακόμη το κτήμα για ανέγερση ναού, αν βρεθεί ή εικόνα.
Έτσι λοιπόν αρχίζουν οι ανασκαφές στο κτήμα του Δοξαρά  τον Σεπτέμβριο του 1822. Δουλεύουν εργάτες απ' όλο το νησί, αλλά η εικόνα δεν φανερώνεται. Ο ζήλος μαραίνεται και σε δύο μήνες το σκάψιμο σταματά.
Τότε επεμβαίνει ή Μεγαλόχαρη με νέο θαύμα για να υπενθυμίσει στους κατοίκους το χρέος τους. Η σύζυ­γος και η αδελφή του Καγκάδη, τον όποιο η Θεοτόκος υπέδειξε ονομαστικά για την εύρεση της εικόνας: αρρωσταίνουν βαριά. Ο κίνδυνος αυτός τον κάνει να συ­ναισθανθεί την ιερή ευθύνη πού είχε επωμιστεί από τη Θεοτόκο. Σπεύδει λοιπόν στον επίσκοπο και τον παρακαλεί να προκαλέσει γενική κινητοποίηση αρχόντων και λαού. Είναι πρόθυμος και χρήματα να δώσει προ- κειμένου να ξαναρχίσουν οι ανασκαφές.
Πράγματι το σκάψιμο ξαναρχίζει. Οι χωρικοί δου­λεύουν με βάρδιες, άλλα τούς τριγυρίζει και πάλι η αποκαρδίωση. Η μεγάλη όμως ήμερα πλησιάζει. Στις 30 Ιανουαρίου 1823 σκάβουν με τη σειρά τους στο χωράφι οι Φαλαταδιανοί. Γύρω στο μεσημέρι η όξινα τού Δημήτρη Βλάσση χτυπά πάνω σε ξύλο. Ρίγησε ο ευλαβής χωρικός από συγκίνηση, και πλημμυρισμένος χαρά πήρε στα χέρια το κομμάτι πού βρήκε.
Πράγματι, είχε βρει την εικόνα, άλλα μόνο τη μισή τον Άγγελο. Σε λίγο βρήκαν και την άλλη μισή. Κάποια αξίνα την είχε χωρίσει στα δύο, χωρίς να βλάψει καθόλου τα πρόσωπα. Η τομή από θεία επέμβαση είχε γίνει κάθετα. Η ιερή εικόνα καθαρίστηκε και πρόβαλε η γλυκειά  μορφή της Παρθένου. Παριστάνει τον Ευαγγελισμό και πρόκειται για ένα αριστούργημα τέχνης.
(Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας σελ. 67. Ιεράς Μονής  Παρακλήτου)

Ιουλίου 22: Της αγίας ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής

Αυτή είναι η αγία και θαυμαστή εκείνη ισαπόστολος και Μυροφόρος, καταγόμενη από τα Μάγδαλα της Συρίας(Παλαιστίνης), από την οποία,όπως μαρτυρούν τα ευαγγέλια ο Χριστός έβγαλε επτά δαιμόνια. Μαζί με άλλες γυναίκες δίκαιες λοιπόν τον διακονούσε και κάλυπτε οικονομικά τις ανάγκες του Κυρίου και των ακολούθων Του, από τα υπάρχοντα της. Εκείνη τον ακολούθησε έως τον Σταυρό και τον τάφο και πρώτη μαζί με την Θεοτόκο άκουσε το κήρυγμα του αγγέλου περί της Αναστάσεως το μεσονύχτιο της πρώτης Κυριακής κατά τον Ματθαίο και υπήρξε οδηγός των άλλων μυροφόρων προς τον τάφο αργότερα κατά τον Μάρκο και Λουκά και είδε και αγγέλους και αυτόν τον Κύριο κατά τον Ιωάννη, Αναστάντα ο οποίος την έστειλε στους μαθητές να αναγγείλει την ανάσταση και  την ανάληψη. Αυτή στάθηκε πρώτη κήρυκας της ανάστασης και μετά την πεντηκοστή και την κοίμηση της Θεοτόκου, την οποία εξακολουθούσε να διακονεί, ακολούθησε τον θεολόγο Ιωάννη στην Έφεσο, όπου κοιμήθηκε ειρηνικά.

Αναφερόμενοι στην αγία Μαρία δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε όλες αυτές τις πλάνες και παρερμηνείες γύρω από το πρόσωπο της, πού εισήγαγαν ένα αλλότριο ήθος αγάπης και μετάνοιας στην πρακτική πίστη, εμπνεόμενο από έναν επίπεδο συναισθηματισμό.Πολλοί από εμάς ταυτίζονται με την αληθινή Μαγδαληνή και μέριμνα μας πνευματική είναι να ελευθερωθούμε από τα επτά δαιμόνια πού συμβολίζουν την αμαρτία και σκοπός μας είναι να σταθούμε και εμείς με μετάνοια και ομολογία παρά τον Σταυρό του Χριστού, μαζί με τους άλλους αγωνιστές. Αφού λοιπόν αξιωθούμε την συσταύρωση, θάπτουμε τα πάθη μας και θεώμεθα καθαροί την Ανάσταση και ακούμε από το αψευδές στόμα πώς θα αξιωθούμε την συνανάβαση προς τον Πατέρα.Και αυτή είναι η οδός της καθ ημας μετανοίας και κάθαρσης. Αλλιώς, παραμένουμε στα μυθιστορήματα περί ενοχικής αμαρτίας και εξουθένωσης και μιας επιδεικτικής κίβδηλης μετάνοιας, κατά την δυτική μαγδαληνολογία και παραμένουμε δέσμιοι ο καθένας στα δικά του πάθη και τις δαιμονικές του παραστάσεις.